Καθώς πλησιάζει το Πάσχα, μια περίοδος που συμβολίζει τη θυσία, την αναγέννηση και το Φως, ας εστιάσουμε στην εσωτερική διαδρομή που όλοι, κάποια στιγμή, καλούμαστε να περάσουμε.
Σε εκείνη τη στιγμή στη ζωή, που μοιάζει με Σταύρωση. Εκεί που δεν σε βλέπουν. Δεν σε πιστεύουν. Δεν σε ακούν. Που νιώθεις εγκατάλειψη ή προδοσία, που καλείσαι να αντέξεις κάτι που σε ξεπερνά, που συνειδητοποιείς ότι δεν αγαπιέσαι. Το «σημείο μηδέν» της ανθρώπινης εμπειρίας. Εκεί που το Εγώ πληγώνεται, όπου καταρρέουν σαν χάρτινοι πύργοι οι βεβαιότητες που έχτισες γύρω από την ύπαρξή σου.
Τα ψέματα που σε ανάγκασες να πεις, κρύβοντας την αλήθεια της ψυχής σου, για να κουρνιάσεις σε μία αγκαλιά, σε ένα χάδι, στον βωμό της αγάπης, με θυσία του ίδιου σου του εαυτού.
Μία αγάπη με όρους. Από τον πατέρα που δε σε πίστεψε, τη μάνα που δεν είχε φωνή να σε στηρίξει όπως εσύ είχες ανάγκη, τον αδερφό που δεν έγινε ποτέ ο σύμμαχός σου, τον σύντροφο που έκανες παιδιά και δεν σε αγάπησε με τον τρόπο που επιθυμούσες και υπέμενες γιατί φοβόσουν να μη χάσεις την αγάπη και διαλυθεί η ψυχή σου.
Και μείνε. Μείνε σε αυτή τη σιωπή μετά τον πόνο, εκεί που δεν χρειάζεται να διορθώσεις τίποτα πια. Μόνο να δεις χωρίς αυταπάτες, να αποδεχτείς εσένα χωρίς όρους, να νιώσεις την αλήθεια που κυοφορείς στην ψυχή σου, να αγκαλιάσεις τον πόνο χωρίς να σε ορίσει, να βρεις τη φωνή μέσα σου και την πίστη για κάτι αληθινό.
Κάθε επιστροφή στον εαυτό σου κουβαλά και το πένθος για όσα δεν πήρες όπως τα είχες ανάγκη. Για το βλέμμα που έλειψε, για την αγάπη που είχε όρους. Μέσα όμως σε αυτό το πένθος γεννιέται κάτι καινούργιο, η δυνατότητα να σε αγαπήσεις αλλιώς, να σου φανερωθείς, να επιστρέψεις όχι σε αυτό που έμαθες να είσαι, αλλά σε αυτό που ήσουν πριν χρειαστεί να κοπείς στα μέτρα της αγάπης των άλλων για να χωρέσεις.
Μόνο μέσα από το σκοτάδι γεννιέται το φως. Και τότε σιγά σιγά έρχεται η Ανάσταση, σαν ένα σύμβολο βαθιάς μεταμόρφωσης. Όχι σαν θόρυβος, αλλά σαν μια ήσυχη επιστροφή στη φωνή σου, στην αλήθεια σου, στον εαυτό σου που δεν χρειάζεται πια να μικρύνει για να αγαπηθεί.
Είναι η στιγμή που σου ανήκεις, που επιτρέπεις στον εαυτό σου να υπάρχει χωρίς να απολογείται, που ζητάς παρουσία και χώρο, που γίνεσαι εσύ εκείνο το βλέμμα που κάποτε έλειψε.
Ας είναι ο Χριστός μέσα σου εκείνο το μέρος που παραμένει αληθινό ακόμα κι όταν δεν αναγνωρίζεται, η φωνή που δεν προδίδει τον εαυτό της για να αγαπηθεί, που περνάει μέσα από τον πόνο χωρίς να χαθεί.
Με βαθιά εκτίμηση και σεβασμό στη διαδρομή του καθενός, αλλά και πίστη στη δύναμη που γεννιέται μέσα από τα ραγίσματα, εύχομαι ένα Πάσχα γεμάτο φως, αλήθεια και αγάπη, όχι αυτή που ζητά αλλά αυτή που χωρά.
Καλό φως στις ψυχές μας.
Σοφία Κυριακοπούλου
Κλινική ψυχολόγος-παιδαγωγός.
